Σκέφτομαι και γράφω (1)

Γράφει η Λιάνα Σαγιάννη…

Feedback

Πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να σε χαλάσει;

Υπάρχουν στιγμές που τον σκέφτεσαι και το χαμόγελο δεν σβήνει απ’ τα χείλη. Στιγμές που τον αγγίζεις και δεν θες να περάσει ο χρόνος.

Στιγμές που η ευτυχία ξεχειλίζει απ’ όλο σου το «είναι».

Όμως, υπάρχουν και αυτές οι στιγμές, που όταν τον έχεις απέναντι, θες να ανοίξει η γη και να χαθείς, να μην τον βλέπεις, να μην τον ακούς.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Ο τρόπος & η συμπεριφορά μας πολλές φορές στους ανθρώπους δίπλα μας, είναι άκομψος και άγαρμπος. Μπορεί να θέλουμε να τον πειράξουμε, να τον κάνουμε να ζηλέψει, να του πούμε τη δική μας αλήθεια. Αλλά, μια λάθος κουβέντα, μια διαφορετική κίνηση ή ένα αλλιώτικο βλέμμα σε σπάει σε μικρά κομμάτια.

Αντέχεις αυτές τις στιγμές;

ή μάλλον, πόσο εσύ τις δημιουργείς; Έχεις σκεφτεί;

Σημασία λοιπόν, δεν έχει μόνο τι θέλεις να πεις.

Όμως το ύφος που έχεις, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείς & το κατάλληλο timing, σηματοδοτούν την υγιή επικοινωνία στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Αναζήτησε εναλλακτικές, για να τοποθετήσεις τα πιστεύω σου τη δεδομένη στιγμή.

Αναλογίσου.

Είναι ο απέναντί σου έτοιμος να ακούσει;

LS 15/07/2016

Λιάνα Σαγιάννη

Ειδική Παιδαγωγός

1 thought on “Σκέφτομαι και γράφω (1)

  1. Όλα αυτά, Λιάνα, συμβαίνουν ως αποτέλεσμα να ωραιοποιήσουμε αυτό που θέλουμε να πούμε. Θα ήταν πιο απλό, αν μάς είχαν διδάξει να λέμε τις σκέψεις μας με απλό τρόπο. Να περιμένουμε να ολοκληρώσει ο άλλος την απάντηση του. Να ρωτήσουμε για τα σημεία της απάντησης που δεν φαίνονται καθαρά. ¨ολα αυτά είναι τα απαραίτητα σημεία/στοιχεία μιας ασφαλούς επικοινωνίας. Πλην όμως . . δεν υπάρχει χρόνος για τέτοιες απλοϊκές συζητήσεις. Όλοι βιάζονται να πουν (παραπονεθούν είναι το ακριβές) τα δικά τους και εύχονται να έχουν τον τελευταίο λόγο στην υπόθεση. Αναζητούμε την ταπείνωση του άλλου ή (ευγενέστερα) να παραδεχτεί τη δική μας ανωτερότητα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *