Είδα τον φόβο

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές «Είδα τον φόβο» Ωρωπός, στο νοικιασμένο διαμέρισμα για τις καλοκαιρινές διακοπές του ο Κώστας. Κάλεσε για παρέα και τον αδελφό του με τη νύφη του Μαζί τους και ο γιος τους, ο Άρης. Άρης, παιδί από τον πρώτο γάμο της νύφης του. Ήξερε την αλήθεια από μικρός. Κάθε πρωί οι γονείς του Άρη έφευγαν, γύρω στις 6, για την Αθήνα όπου είχαν το μαγαζί τους. Θείος και ανιψιός τα πήγαιναν καλά μόνοι τους· όλη μέρα θάλασσα. Παιδί μοναχικό· δεν είχε παρέες. Μόνη ανησυχία της μάνας του η ανυπαρξία φιλενάδας. Ήταν εφτά το πρωί όταν ο Κώστας…

Διαβάστε περισσότερα

Υπάρχει λύση

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές γράφει ο Μίλτος Μόσχος Υπάρχει λύση Πέρασαν τρία χρόνια από τότε που παντρεύτηκαν. Τότε ήταν που πρωτοσυλλογίστηκαν ότι ένα παιδί θα τους έδινε το κάτι άλλο. Όλα ήταν ονειρικά, εκτός από αυτήν την κατάρα. Ο Γιώργος αποδείχτηκε στείρος! Η Αλεξάνδρα του ορκιζόταν ότι δεν πρόκειται να μειωθεί ο έρωτας της ποτέ· και έλεγε την αλήθεια. Το έλεγε και το εννοούσε. «Θα ήμουν πολύ φτηνή να σε αφήσω. Έτσι το ήθελε η ζωή η ίδια. Εξάλλου τι φταις και συ;» του έλεγε ακατάπαυστα. Οι συζητήσεις –τι συζητήσεις δηλαδή; καυγάδες ήταν– περιστρέφονταν γύρω από τον χωρισμό και πάντα…

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ταρίφας

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές γράφει ο “Λουκής” δημοσιεύτηκε στην ιστoσελίδα: http://www.e-alitheia.gr/pub/36298/o-tarifas Ο Ταρίφας Με το που έσκασε ο κοριός, οι δουλειές πιάσανε πάτο. Μέρες ολόκληρες δεν σταύρωνε πελάτη. Το πολύ τρεις με τέσσερις κούρσες όλη τη μέρα. Αλλά αυτός, εκεί στο μεροκάματο. Και δέκα ευρω να βγάλει ο Χρήστος, καλά ήταν για γάλα και μακαρόνια. Χρήστος, ο ανύπαντρος, κοντούλης και αδυνατούλης ταρίφας· δεν τον έκανες 26 χρονών, αλλά πιασμένα τα 35. Απ’ την αρχή της ιστορίας, που λέτε, μήνυσε του φίλου του γιατρού: «αν μπορώ να βοηθήσω πάρε με τηλέφωνο». «Σε τι να βοηθήσεις, ρε Χρήστο;» «Να, αν τύχει κάποιος…

Διαβάστε περισσότερα

Μένω σπίτι…

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές 31/Μαρτίου 2020 – γράφει ο Μίλτος Μόσχος «Μένω σπίτι…» Τσατάλια τα νεύρα όλων εκεί μέσα. Και πριν την καραντίνα, που επιβλήθηκε τον Μάρτιο, οι σχέσεις τους δεν ήταν και οι ιδανικότερες. Πολύ γκρίνια, τη θυμάμαι καλά αυτή την γκρίνια, ήταν τόσο διαχειρίσιμη, αλά τώρα με τίποτα. Μπορώ να θυμηθώ, τώρα, ότι οι περισσότερες γκρίνιες και τσακωμοί ξεπήδαγαν με αφορμές που μας έβγαζαν κάθε λίγο και λιγάκι αυτά τα κολόπ… τα παιδιά μας. Έφηβοι και οι δύο, μέσα στην τρέλα τους, μας έφερναν στο αμήν. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι ότι δεν είναι δικά μου παιδιά, εκτός αν…

Διαβάστε περισσότερα

Κορωνο-ελπίδα μας

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές δημοσιεύτηκε στο: http://www.e-alitheia.gr/pub/36285/elpida γράφει ο «Λουκής» Καραντίνα βλέπεις· είπα να βολτάρω super market να πάρω κάτι τις. Ξύπνησα πρωϊνιάτικα στις 6, στήθηκα από τις 7 έξω από το σούπερ μάρκετ. Η ελπίδα μου να μπουκάρω πρώτος. Με το που ανοίγει η πόρτα, τρέχω στο ράφι με τα αντισηπτικά. Οι άλλοι χίμηξαν στα τυριά. Με μια κίνηση ρίχνω στο καρότσι ότι μοιάζει με υγρό. Ποτέ δεν θα έπαιρνα δεκάδες γάλατα, εικοσάδες κομπόστες και πενηντάδες γιαούρτια, όπως κάνουν οι άλλοι κάφροι γύρω μου. Στο καρότσι μου φιγουράρουν δέκα πακέτα χαρτιά υγείας των οκτώ τεμαχίων έκαστο, που μας κάνουν…

Διαβάστε περισσότερα

Βαστάτε αδέλφια

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές Βαστάτε αδέλφια Γράφει ο Λουκής Χρονογράφημα που δημοσιεύτηκε στις 25-2-2020 στην ιστοσελίδα http://www.e-alitheia.gr/pub/36198/bastate-adelfia Τσικνοπέμπτη και Πάσχα, δυο λαμπρές μέρες της χρονιάς. Εκεί δείχνουμε σ’ όλους να καταλάβουν τι εστί Ελληνικό γιορταστικό πνεύμα. Πλήθος πεινασμένων έξω από το ναό του κρέατος. Δίνονται μάχες για το ποιος θα προλάβει να μπει μέσα, να κατασπαράξει το ξίγκι που του αναλογεί. Η ευτραφής κυρία σπρώχνει και στριμώχνει τους δίπλα της. Ακούγεται να βαριανασαίνει, σε λίγο θα σκάσει. Τα απειλητικά της προγούλια σείονται και τα κολιέ της κουδουνίζουν. Προειδοποιούν τους διεκδικητές να μη τολμήσουν να την προσπεράσουν. Αυτά τα προγούλια, –κόπος…

Διαβάστε περισσότερα

Η κοτσίδα

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές Η Κοτσίδα γράφει ο “Λουκής” δημοσιεύτηκε στις 10/2/2020 στο http://www.e-alitheia.gr/pub/36169/h-kotsida   Μ’ αυτόν τον καημό θα πεθάνω, βρε παιδί μου! Χρόνια βαστάει αυτή η Ιστορία, από τότε που το παιδί της έπιασε τα δεκαπέντε. Βρε από τότε που πέθανε ο πατέρας σου, μου βγάζεις το χτικιό να σε μεγαλώσω. Κάνω όλες τις βρώμικες δουλειές να φέρνω ένα κομμάτι ψωμί να φας, κι εσύ μια χάρη δεν μπορείς να μου κάνεις; «Τι θες, ρε μάνα, πάλι;» Αυτό το κοτσίδι παιδί μου, αυτό το διάολο, κόψ’ το να πάει στην ευχή· στον λαιμό μου κάθεται. «Τι σε πειράζει,…

Διαβάστε περισσότερα

Το Μοναστήρι

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές δημοσιεύτηκε στις 18/12/19 στη σελίδα: http://www.e-alitheia.gr/pub/36089/to-monastiri γράφει ο “Λουκής” Το Μοναστήρι Δεν γινόταν να μη περάσουν από το Μοναστήρι. Πέντε κοπρόσκυλα που γύρισαν μετά από χρόνια στα παλιά τους στέκια· να κάνουν το τάμα τους. Είχαν βρει τόσες δικαιολογίες να την κοπανήσουν από την Αθήνα. Να εισπνεύσουν λίγη καφρίλα ο ένας από τον άλλον. Ο ένας μάλιστα από αυτούς -ο πιο άθεος της παρέας- είχε πει της γυναίκας του ότι θα πήγαινε μερικές μέρες στο Άγιο Όρος. Τέτοιο θράσος το θρασίμι. Δυστυχώς, το στέκι είχε αλλάξει χρήση, πούλαγε τώρα φουλάρια και άλλα τέτοια φλούφλικα πράγματα. Αραχτά…

Διαβάστε περισσότερα

ο Θείος μου ο τσιγκούνης

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές γράφει ο Μίλτος Μόσχος Ροβέρτος Μαγκαφούνας. Εκεί γύρω στα ογδόντα πέντε, τα μαλλιά του τα ‘χει χάσει από τα πενήντα. Παλιός οδηγός στα τραίνα. Μάτια μεγάλα μπιρμπιλωτά. Το ένα μάτι του δεν πρέπει να βλέπει καθόλου, και μάλιστα φεύγει λίγο από τη θέση του. Μύτη γαμψή σαν του γερακιού. Δόντια ούτε για δείγμα. Η κοιλίτσα, την βλέπεις ότι, έχει φουσκώσει λίγο. Μονίμως με ένα ξεφτιλέ κοντό παντελόνι και μια αθλητική φανέλα. Στα πόδια του σπάνια μπαίνει παπούτσι· μόνο σαγιονάρες. Τα νύχια των ποδιών του έχουν γίνει σκληρά σαν του κατσικιού· πριονοκορδέλα θέλουν να κοπούν. Έχει τρία…

Διαβάστε περισσότερα

Η Καρμύρω

Η σελίδα προβλήθηκε: φορές 1ος Πανελλήνος Διαγωνισμός Πεζογραφίας “Κέφαλος” – κατηγορία “Δοκίμια” – Τιμητική διάκριση ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ γράφει ο “Λουκής” Η Καρμίρω Χρόνια τώρα, τον άντρα της τον βλέπει για λίγες μέρες το χρόνο· άντε με το ζόρι δυο βδομάδες, το πολύ μήνας. Μετά; αυτός φεύγει πάλι για δουλειές που κρατάνε όλο τον επόμενο χρόνο. Από τότε που παντρεύτηκαν αυτό γινόταν. Ένας χρόνος απουσίας, λίγες μέρες μαζί ίσα να φυτέψουν κάνα κουτσούβελο, κι άντε πάλι απ’ την αρχή. Βέβαια, τα λεφτά ήταν πολλά. Βλέπεις ο εργοδότης πληρώνει καλά τις δύσκολες δουλειές κάτω στην έρημο. Αλλά καλά τα λεφτά. «Ααα! δόξα τω…

Διαβάστε περισσότερα