προδημοσίευση

Προδημοσίευση

Home » Blog » Δημοσιεύσεις βιβλίων » Προδημοσίευση


Προδημοσίευση από το “Ποιος θέλει να θυμάται;”

Την παίρνουν τα αίματα· στάζουν  στο παλτό της· έρχεται στο νου της Λένας ο εφιάλτης που έζησε κι αυτή η ίδια στην πλατεία Άρεως στην Τρίπολη. Ξεκινά την ίδια επώδυνη διαδρομή μνήμης, που τόσες φορές τον τελευταίο καιρό ακολούθησε αναπόφευκτα.

 

Βαδίζει με τον πατέρα της στην πλατεία Άρεως, στην Τρίπολη, τον Μάρτη του 1949. Μόλις σήμανε και το ρολόι της πλατείας. Προς στιγμήν σήκωσε το κεφάλι της πάνω· ο ένας δείκτης αγκαλιασμένος σφικτά με τον  άλλον· καταμεσήμερο. Το κρύο καρφώνει· κόσμος ρακένδυτος· παιδιά και γυναίκες σέρνουν καροτσάκια από δω κι από ‘κεί, όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν. Γύρω της χαμόσπιτα, φτωχικά, τοίχοι ετοιμόρροποι. Μέσα τους ζουν σαν ποντίκια, άνθρωποι. Η μιζέρια της φτώχειας και του αγώνα για ζωή διάχυτη σε όλα γύρω της. Στα πράγματα  αλλά κυρίως στους ανθρώπους που διασταυρώνεται μαζί τους.

Έρχονται στ’ αυτιά της χαχανητά, πειράγματα από μια παρέα στην πλατεία. Γυρνάει προς τα ‘κει, μια ομάδα αντρών ένα γύρω, βαστάνε όπλα, γελάνε,  καπνίζουν. Κοιτάει ψηλότερα… της φεύγει μια κραυγή. Στο κλαδί ενός δέντρου ένας άνθρωπος… μια γυναίκα… φοράει φουστάνι… ναι, είναι γυναίκα! Κρεμασμένη από τον λαιμό της μια ταμπέλα…  «Επονίτισσα». Ασάλευτη κοιτάει στο κλαδί, αίμα παγωμένο. Δεν το πιστεύει. Ο χρόνος σταματά. Πλέον δεν βλέπει ούτε χαμόσπιτα ούτε φτωχούς κατοίκους. Δεν πιστεύει ούτε αυτή ούτε ο πατέρας της ότι είναι αληθινό αυτό που βλέπουν. Τους επαναφέρει στην πραγματικότητα η αντρική φωνή που έρχεται από πίσω τους: «Αυτά παθαίνουν οι κομμουνιστές». Γυρνάει· ένας άντρας την κοιτά με νόημα· είναι ένας από την παρέα που χαχάνιζε πιο πέρα. Ξαναγυρνά στην κρεμασμένη· η κοιλιά της πρησμένη· στο φόρεμα ανάμεσα στα πόδια της ένας τεράστιος λεκές από αίμα. Θεέ μου!… ναι… ήταν έγκυος!

Χώνει τον λαιμό της βαθιά στο κασκόλ, σηκώνει τα πέτα του παλτού· αρπάζει το μπράτσο του πατέρα της,  τον τραβάει λυσσασμένα, απομακρύνονται γρήγορα από την πλατεία.  Χώνονται στο πρώτο στενό· σωριάζεται· ξερνάει. Ο πατέρας την παίρνει στα χέρια· μισολιπόθυμη.

 

Η έγκυος γυναίκα που τώρα την έχουν κάτω και τη βαράνε έστειλε τη θύμηση της Λένας κατευθείαν σε ‘κείνη την πλατεία· ξαναβλέπει την κρεμασμένη γυναίκα  της Τρίπολης. Βλέπει μια τα αίματα στο παλτό αυτής της δύστυχης και μια τη στάμπα αίματος ανάμεσα στα πόδια της «Επονίτισσας»· και οι δυο τους έγκυες. Σπρώχνουν την άγνωστη γυναίκα σ’ ένα αυτοκίνητο που τους περίμενε πιο κει και χάνονται προς την Ανθούπολη. Κανείς από τους επιβάτες δεν τολμά να κουνηθεί.

Στην επόμενη στάση, η Λένα,  σπρώχνει με βιάση τους όρθιους. Κατεβαίνει, περνάει απέναντι τον δρόμο· περιμένει στη στάση να πάρει το λεωφορείο της επιστροφής προς Αθήνα. Τρέμει ολόκληρη, δεν έχει καμία όρεξη για κλωστές πλέον· ξερνάει ξανά τα σωθικά της.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *